ეთნოგრაფიული ტერმინებით გადმოცემული ყოფით-კულტურული მახასიათებლები (უახლესი ეთნოგრაფიული მასალების მიხედვით)

  • DAVID SHAVIANIDZE სსიპ აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია-არქეოლოგიის დეპარტამენტის ასოცირებული პროფესორი ქ. ქუთაისი, აღმაშენებლის ქ. #136, საქართველო http://orcid.org/0000-0002-0568-1226

Resumen

ცხოვრების წესის მომთხრობი, მრავალფეროვნებით გამორჩეული, ლეჩხუმური ეთნოგრაფიული ტერმინები, სიტყვა-თქმები შესაბამისი დროის, საზოგადოებრივ-კულტურული მოცემულობით განპირობებული, ერის პოლიტიკური, ეთნიკურ-ყოფითი განვითარებულობის, ენობრივი მდგომარეობის შესწავლის უმნიშვნელოვანესი წყაროა.

საანალიზოდ ავარჩიეთ ლეჩხუმური ტერმინები, სიტყვა-თქმები: აკოშიალებული; მცირედის მნიშვნელობით გამოყენებული „ანწყოლი“; „ახვანხვა“ - ერთბაშად შეჭამა; ბოჩხოტი; ბუზუნია - მსხვილი, დიდი; გავათავებ; გეწათხუნება; გვინიხი - რაღაცის, უშნოდ მოტეხილი ნაწილი; დამჟავებული - დაღვინების მნიშვნელობით; „ზესანდარი“;; კაღრიტი - თაღლითი; „კიაპი“ – ჯიში, ჯილაგი; „ლოშკინა“ - პატარა მარხილი, ხის სათრეველა; „მელისარჩი“ (რაჭაში „მელაკულტარობა“, „მელამელაობა“; მსგავსია იმერეთში „ბუზის ულუფა“, სამეგრელოში „ყვავის საჯობინარო“); მიეტოლება - გაყვება, ერთად წავლიან; მოქანჯული; მოსამარხე - კაცი, რომელიც მიცვალებულის სამარხს/საფლავს ჭრის; რაგადობა; საანგელოზო - ოჯახის შესაწირავი ოჯახის შვილის სახელზე; საზღვარო; სათავსე; „სახრო“ – ხარით დასამუშავებელი ადგილი; „სირის კუდი“; სირინოზი; სნაკვი - თავის მოცლა“; სულიპური; ფერგასული - ადრე გაზაფხული; ჟღვანთქი; ჟღოლი - დიდი, მსხვილი წნელი; შავი კუხნა; ბატონის წყარო; ბატონების გზა ლოცვაა; ლილიპუტებივით ვართ - იტყვიან სისხლის შერევის შედეგად გაჩენილ, ფიზიკურად „ნაკლულ“ ადამიანზე; ყველზე და მჭადზე მისაყოლებელი კაცი.

აღნიშნულ სიტყვა-თქმათა, ტერმინთა შესახებ არსებული ეთნოგრაფიული მასალა შევუდარეთ საქართველოს სხვადასხვა რაიონებში ჩვენგანვე მოძიებულ, სპეციალურ ლიტერატურაში დაუდასტურებელ, ან უკვე დადასტურებულ მასალებს.

განსხვავებული და მსგავსი ეთნოგრაფიული ლექსიკის კვლევის დროს ისტორიულ-კულტურულთან ერთად გავითვაისწინეთ სოციალური კონტექსტები.

საანალიზოდ არჩეული ლექსიკის, სიტყვა-თქმების კომპლექსურ-ეთნოისტორიული კვლევით ირკევევა:

  1. საქართველოში ტერმინთა სახელრქმევას ასაფუძვლებდა მენტალობა, სამეურნეო, გარემოს ცნობა-ცოდნა, შესაბამისი სოციალურ-კულტურული სინამდვილე, ყოფის შინაარსისა და ტრადიცულ თავისებურებათა თან­ა­მ­ე­დროვეობასთან თანხვედრა-არათანხვედრილობა.
    • ტერმინების და სიტყვა-თქმების შინაარსს განაპირობებდა აზროვნების წესი, დამოკიდებულება-მიდგომები, განცდები, რეგიონის გარე, თვითშეგნებით მსგავს და განსხვავებულ გარე სამყაროსთან შეთანხმებულ ერთობაში ყოფნა.
  2. იცოდნენ საფუძველდადებული, ჩვენამდე გადმოცემებით მოსული შინაარსის, მისი თაობებისთვის გადაცემის აუცილებლობის შესახებ.
  3. საქართველოს სხვა ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მხარეთა მკვიდრებისაგან, ერთი და იგივე ტერმინების სხვაგვარი და მსგავსი შინაარსით აღჭურვის და ამ საფუძველზე დამდგარი სხვაობის შესახებ.
  4. ქართული ენის მრავალმხრივი შესაძლებლობები.
  5. კუთხურ-დიალექტური მრავალფეროვნებით გამორჩეული, ეთნოგრაფიული ლექსიკით გადმოცემული შინაარსის შესწავლა უფრო სრულყოფს საქართველოს სხვადასხვა მხარის ყოფი-კულტურული თვალსაზრისით შესწავლას.
  6. ლექსიკურ ერთეულებსა და სიტყვა-თქმებს წარმოვადგენთ ანბანის რიგზე.

 

საკვანძო სიტყვები: ეთნიკურ-ეთნოგრაფიული; ენობრივ-კულტურული; კუთხურ-დიალექტური; სამეტყველო ენა; ეთნოგრაფიული ლექსიკა; ცხოვრების წესი; ეთნიკურ-კულტურული მახასიათებლები.

Publicado
2025-06-19
Sección
სამეცნიერო სტატიები - ეთნოლოგიის სექცია