ქართველთა ეთნო -კულტურული ყოფის რამდენიმე საკითხი (აჭარული, ტაო-იმერხევის მასალების მიხედვით)

  • DAVID SHAVIANIDZE ეთნოლოგიის დოქტორი, სსიპ აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია-არქეოლოგიის დეპარტამენტის ასოცირებული პროფესორი საქართველო, ქუთაისი, თამარ მეფის ქ. 59 ტ. ფუტკარაძის სახელობის ქართველოლოგიის კვლევითი ცენტრის მეცნიერ - თანამშრომელი http://orcid.org/0000-0002-0568-1226

Resumen

საანალიზო ნაშრომში წარმოავდგენთ აჭარაში (სოფელ დიდაჭარის, მარეთის, ხიხაძირისა და ჭვანას ხეობათა სოფლების) და ტაო-იმერხევის ქა­რ­­თ­უ­ლ სოფ­ლე­ბში მოძიებულ, საზო­გადოებრივ-ყოფ­ი­თ­­-კულ­ტურული უ­რ­­­­­თიერ­თობებზე, ქართულ ეროვნულ ცნობიერებაზე გავლენის მოხდენის და „წვევნული მსხვერპლობიდან“ თავდახსნის ამსახველ ახალ ეთნოგ­რაფ­იუ­ლ მასალებს. ვიმსჯელებთ საქართველოში ცნობილი, გვარის განაყ­ო­ფის სახე­ლების („სახლი“, „ძირი“, „ფუ­ძე“, „საბ­უ­­­­დ­ებელი“, „გვარზიები“...) შინაარსობრივ-ფუ­ნ­ქციური თვალსაზრისით მსგავსი, აჭა­რული „გო­ბ­ეგის“ და „განარიგის“ შესახებ.

აღნიშნული პატრონიმული ერთეულების შექმნის ისტორიის, შინაარსისა და ფუნქციის ამსახველი, დღემდე ნაცნობი და უცნობი სინამდ­ვი­ლის წყარო, ახალი ეთნოგრაფიული მასალები საშ­უ­ალებას გვა­ძლევენ თანმიმდევრულად შევისწავლოთ თურქულ-ქართული და  რუსულ-ქართული იძულ­ებით პოლიტიკუ­რ­ი ურთიერთობების საფ­უ­­ძველზე დამდგარი მენტალ­ო­ბის და კუ­ლტურული მოზა­იკუ­რობის, ­მყოფადობის(/„ცხ­ო­ვრების წესი“) დაცულ­ო­ბა-გადარჩენ­ის შესახებ; მტრის მიერ „შემოზღუდულ“ პოლი­ტ­­იკურ-სოციალურ, გაუნათლე­ბლობის საზღვარში მოქცეულ აჭ­ა­რელთა და ტაო-იმერხევის ქართველთა „ძალა­დობის მს­ხ­ვ­ერპლად ქცევის“ შესახებ.

სა­კ­უ­თარი ეთნოსის დანარჩენ ნაწილ­თან კომუნიკ­აც­ი­ური შესაძლებ­ლო­ბების არ ქონის მიუხედავად, „ჩვენ“ და „ისინის“ ცოდნის საფუძველზე აჭარელმა და ტაო-იმერხეველებმა ენა, თვითშეგნება, ეთნიკუ­რო­­ბის სხვა ყოფით-კულტურულ მახასიათებლები შეინარჩუნეს, „ქართულობისაგან არ წავიდნენ“ გათ­ვლილი და თანმიმდევ­რუ­ლი „ჩვე­ნ­ე­ბურობის დაც­ვ­ის, რიგიანი, დროით გამოცდილი ჯილაგის და რჯუ­ლ­ის კანონით ცხოვრებით“.

ჩვენ მიერ განსახილველად გამოტანილი ტერმინებით, ტოპონიმებით, სხვა და სხვა სახის ეთნოგრ­აფი­ული მასალით ირკვევა, რომ მათგან ქართული მსოფლხედვის გადარჩენის საფუძ­ველი საკუთარის სხვე­ბი­საზე უპი­რა­ტესად და­ს­ა­ხვა-გამორ­ჩ­ევასთან ერთად იყო თვითმყოფა­დ­ო­ბა; ქა­რთულ-ქართველურის გადარჩენის („ქართვე­ლე­ბთან ერთი ბურჯები ვართ. ამიტომ მივმართავთ ასე, „ძმ­აო“; „ქრისტიანი ვარ ნაციით, სარწმუნოებით ვარ მუსუ­ლმანი“) განმა­პირობებელი იყო, ლავირებული ქმედება(/„ქცევ­ი­ს პოლი­ტ­იკა“), უცხო კულტუ­რის და ყოფის ელემე­ნტ­ებთან დია­ლ­ო­გ­ური ურთიე­რთობები, აქტიური ინტოლერა­ნტუ­ლობის შესანი­ღბი დი­ს­ც­იპ­ლინირებულობით და მართუ­ლ­ი მოჩვენ­ებითი კომპრომის­ულობა; ისტო­რიული ურთი­ერთობებით ნა­კ­ა­რნ­ა­ხევი ფს­ი­ქოლ­ოგიის(/„­შ­ი­ნა­განი ხმა“) გადამ­რჩენი მუდმივი მზაობა.

ოსმალო და რუსი, საბ­­ჭო­ე­ლი მმარ­თვ­ე­ლების­(­/­„რუსკომუნისტი“) „დაზა­ბ­ო­­რ­ე­ბის“, ადგილ­ობრივთა „მსხვერპლად ქცევ­ის“, „გაბე­ჩ­ე­ბული“ მდ­გ­­ომა­რე­ობის მიზ­ე­ზი მტრის „დამქა­ში შინა­ურების“ „ნაჩ­ა­­­ლ­ნიკ­უ­რი აზ­რ­ოვ­ნე­ბა“, „წინ წყალი და უკან მეწყერის“ პოლ­ი­ტიკის შედეგი იყო ავტ­­ოქთონ ქართველთა ნაწ­ი­ლ­ის თვითშეგნების ცვლის, სო­ც­ი­ალურ-კულტუ­რულად „უკანდ­ახეუ­ლი“ მდგომარე­ო­ბაც.

 

საკვანძო სიტყვები: „საბ­უ­­­­დ­ებელი“; „გვარზიები“; ­მ­ყ­­ო­ფადო­ბა(/„ცხ­ო­ვრების წესი“); ლავირებული ქმედება(/­„ქცევ­­ი­ს პოლი­ტ­იკა“); ფს­ი­ქოლ­ოგია(/„­შინა­განი ხმა“); საბ­­ჭო­ე­ლი მმარ­თვ­ე­ლების­(­/­„რუ­სკ­­­ო­მ­უ­ნ­ი­ს­­­ტი“); „დაზაბო­­რ­ე­ბის პოლიტიკა“; „ნაჩ­ა­­­ლ­ნიკ­უ­რი აზ­რ­ოვ­ნე­ბა“.

Publicado
2024-06-29
Sección
სამეცნიერო სტატიები - ეთნოლოგიის სექცია