სცენისმოყვარეთა ამხანაგობის დაარსება და სასცენო ხელოვნების რეგიონებში გავრცელების ტენდენცია (XX ს-ის მე-2 ნახევარში)
Resumen
არჩილ ჯორჯაძის მიხედვით, 1832 წლის შეთქმულების გამჟღავნების შემდეგ, ქართველი ინტელიგენციის ეროვნული სასიცოცხლო მუხტი ერთგვარად მინავლდა. თითქმის შეწყდა ყოველი კავშირი ძველ საქართველოს ისტორიასთან, იმის კულტურასთან, ტრადიციებთან.
თუ გავითვალისწინებთ, რომ იმ დროინდელი საზოგადოების ეროვნული ნაწილის სამოღვაწეო ასპარეზი მეტის მეტად შეზღუდული გახლდათ, მაინც თანდათანობით მოხერხდა ლიტერატურული და კულტურული მოღვაწეობის ხაზის გაძლიერება, რომელიც მიმართული იყო ცარიზმის რუსიფიკატორული პოლიტიკის წინააღმდეგ. ამ საქმეში განსაკუთრებული როლი შეასრულეს თერგდალეულებმა. ,,ივერიის“ ფურცლებიდან ხშირად შეახსენებდნენ ხალხს, რომ საქართველოს რუსეთთან შეერთების შემდეგ მართალია ქვეყანა დამშვიდდა, დაწყნარდა აკლებისა და აოხრებისაგან, დაცხრა ომისა და ბრძოლისაგან, მაგრამ ამ დამშვიდებას არ მოჰყოლია ის სიკეთე, რაც მოსალოდნელი იყო.
კულტურული ცხოვრების სხვადასხვა წახნაგთა შორის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი იყო სასცენო ხელოვნების გააქტიურება. უკვე XIX საუკუნის მეორე ნახევარში მკვეთრად საგრძნობი გახდა მუდმივი თეატრალური დასის შექმნის საკითხი. საზოგადოებრივი ცხოვრების დღის წესრიგი მკვეთრად განსაზღვრავდა ამ მიმართულებით კონკრეტული ნაბიჯების გადადგმის აუცილებლობას. ამ გზაზე ერთ-ერთ ნაბიჯს წარმოადგენდა ,,სცენის მოყვარეთა ამხანაგობის“ დაარსება.
საკვანძო სიტყვები: ,,სცენის მოყვარეთა ამხანაგობა“, თეატრი, ეროვნული ღირებულებები, სასცენო ხელოვნება რეგიონებში.
