„საზეო მიჯნურობის“ თემა და „მარადქალურობის“ იდეა გალაკტიონ ტაბიძის პოეზიაში

Resumen

მიწიერი სიყვარული ყოველგვარი სიყვარულის პარადიგმაა. ამიტომ მიმართავენ პოეტები „საზეო მიჯნურობის“ გამოსახვისას მიწიერი სიყვარულის ანალოგიას. ქრისტიანობისათვის ყოვლისმომცველი სიყვარულის იდეა სამყაროსა და ადამიანური ყოფიერების საფუძველია. „უსიყვარულოდ მზე არ სუფევს ცის კამარაზე“, - იტყვის გალაკტიონ ტაბიძე.

მაცხოვრისა თუ ღვთისმშობლის ტრფიალება პირველსაწყისთან მიმაახლებელი გრძნობაა („სიყვარული აგვამაღლებს“). ღვთაებრივ სიყვარულს „საზეო“ მიჯნურობას უწოდებს  „ვეფხისტყაოსნის“ ავტორი.

გალაკტიონ ტაბიძის პოეზიაში მკაფიოდ გამოიყოფა მერის ციკლის ლექსები, რომლებიც არსებითად ღვთისმშობლისადმია მიძღვნილი. ეს ლექსები დაშორებულია რეალობას. მათ არაფერი აქვთ საერთო ჩვეულებრივ სამიჯნურო პოეზიასთან. მიღმიურისკენ მიდრეკილი პოეტის მზერა და გულისთქმა „საღვთო ტრფიალებითაა“ აღვსილი. აკაკი ბაქრაძეს ჩაუწერია უბის წიგნაკში: „რაც ზეციური ასპექტით იკითხება გალაკტიონთან, ის პეტერ ალტენბერგმა ასე გამოთქვა: რაც ზეციურია, იგი ღვთისმშობელს უკავშირდება, რამეთუ ადამიანი ოდენ მიწიერი ცხოვრებით არ ცხოვრობს“.